بی‌قراری

«از پرده پنهان نیست.. از این خلوت خسته پنهان نیست.. از این دل شکسته پنهان نیست.. از تو چه پنهان!» يك وقتهايي مي‌شود مثل دیشب، مثل تمام امروز که دوباره برمی‌گردم به روزهای اول و دلم از دلتنگی می‌خواهد منفجر شود. نه فکر کنی مثل دلتنگیهای همیشگی، نه. بی‌قراری است گمانم. دیگر مدارا نمی‌کند، تاب نمی‌آورد، بی‌وقفه به در و دیوار می‌کوبد؛ چه میان یک بزرگراه باشی یا کنج اتاق شبِ هنوز داغ از تابستان نیامده را به دلشوره‌ی فردا بگذرانی.

درمان ندارد انگار این درد.

می‌خواهم بعد از دو سال، تمام شب را ماگنولیا بخوانم و به جاده گوش کنم؛ چه اهمیت دارد، بگذار فردا با چشمان پف‌کرده ببینندم.

 

 

  
سایه ; ساعت ٤:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ خرداد ،۱۳۸٤

پراکنده

سرگیجه که سراغم می‌آید تازه یادم می‌افتد که وابستگی در من چقدر ماندگار است، حالا به هرچه شد، چه این دانه‌های ریز سفید در غلاف نقره‌ای، چه تو که این روزها، همین روزها که کابوسی را هزار بار زنده می‌کند برایم، نام مرا هم فراموش کرده‌ای.

نمی‌شود دمی بیایی اینجا تا کمی از این همه ناگفته را بگویمت؟ نمی‌دانی این روزها روحم چقدر خراش بر می‌دارد از این همه ناموزونی روزگار. دور که می‌شوم تازه می‌بینم چه کسالتی را زندگی می‌کنم و تنها ترسی بی‌اساس به ادامه وا می‌دارَدَم، به تحمل. این روزها هر که از راه می‌رسد مرا به هیأت گوشی بزرگ می‌بیند انگار و بی‌خیال نگاه خالیِ من هی روزمرگی‌های کسالت آورش را تکرار می‌کند بی‌آنکه یکبار سکوت کند شاید صدای گرفته‌‌ام را بشنود و بگوید «چه شده رفیق» ...

پراکنده هم که می‌گویم تازه یادم می‌افتد که یک بعدازظهر ویران است و باز کسی نیست که اینها را برایش بگویم...

 

  
سایه ; ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ خرداد ،۱۳۸٤

+


فید منتخب من