چه دانستم كه اين سودا مرا زين‌سان كند مجنون

حجم بزرگ و سنگيني روي انگشت‌هاي دستم افتاده، نمي‌گذارد دلتنگي اين روزهايم را كلمه كلمه بنويسم و بعد فكر كنم، کدام را خط بزنم، که كسي پي نبرد. از اولين روز انگار زياد گذشته، فقط روي صفحه تقويم نوشته بودم: به آني بود انگار. روز دوم نوشتم: شده‌ام مثل كودكي كه تنها سرگرمي مورد علاقه‌اش را گرفته‌اند، سرگردان؛ منتظر. همان روز تو مي‌گويي چيزي تغيير نكرده، و هر دو به دروغ شيرين تو مي‌خنديم. روز سوم، به آسمان نگاه مي‌كنم و زير لب براي پنجره مي‌گويم: از همين‌جا كه نشسته‌ام، جاي نبودنت حس مي‌شود. گوشه‌اي تاريك و غم‌گرفته يا حفره‌اي شايد.

روز چهارم، پنهاني مي‌نويسم كه دلتنگ شده‌ام. روز پنجم، مي‌آيي با صدايي كه تغيير كرده، حتي در سلام گفتن. روز ششم، استاد هرچه مي‌خواهد بد بگويد به سيميا و ليميا، من مي‌نويسم :« ديدي آخر حرف كف‌بين راست بود؟!...» روز هفتم با قلم پدر مشق مي‌كنم، «بوي رفتن مي‌دهي، در را باز مي‌گذارم ، وقتي برو ، كه گنجشك‌ها و ستاره‌ها، خوابند...»*، بد خط مي‌شود.

روز هشتم و روز نهم و ....

مارپيچ‌ها را بالا و پايين مي‌روم، نورهاي رنگي را كه مي‌بينم، لبخند مي‌‌زنم، سهم من هم شد اين نورهاي رنگي در دالان‌هاي تاريك. سال‌هاست كنار در ايستاده‌ام، با كاسه‌اي پر از آب كه روي زمين بريزم به وقت رفتن و دست تكان دهم.

* كيكاووس ياكيده

  
سایه ; ساعت ٥:٥٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ اردیبهشت ،۱۳۸٦

يك شعر

«دوست داشتنت 

          کودکی‌ست که بغل گرفتنش 

                                    آرامم می‌کند 

               شلوغ‌ترین میدان شهر است 

                                      پر از دوره گردهای غم 

                                      پر از شادی‌های کوچک زندگی 

                           چراغانی شب است به دور گردن من 

              ملال جشن‌های عروسی‌ست 

              پولیور سفیدی‌ست 

                                   که در یک روز سرد می‌پوشی

دوست داشتنت 

             کودکی‌ست که در باغ می‌دود 

تورا که دوست دارم 

           زیباترین زن این شهر 

                                    منم 

           قدم بلند می‌شود 

                     و مهربانی‌ام بی‌انتهاست...»  

زينب صابر

  

سایه ; ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ اردیبهشت ،۱۳۸٦

+


فید منتخب من