بريدا

دل‌آشوبه‌ام را دم عصر، برده‌ام رها كنم ميان آرامش سپيد تكرار شده در آينه. نور مايلي روي موهاي پشت سر جمع‌شده‌‌ام مي‌تابد. عصر تابستان است. تن رها مي‌كنم، چشمانم را مي‌بندم و صدايي آبي در من جريان مي‌يابد و مي‌بردم به بعدي بي‌خاطره، به هيچ. مي‌مانم و بازمي‌گردم؛ نورها كمرنگ‌تر شده‌اند و من هوشيارتر.

راست مي‌گويند، من پلك‌هايم را روي هم فشار مي‌دهم، اما گه‌گاه به جستجوي نورهاي رنگي پنهاني بازشان مي‌كنم. هيچ نوري روي شانه‌ها نيست؛ راست و چپ هم ندارد. دلم مي‌خواهد يك‌بار ديگر شانه چپت را نگاه كنم. تو كه بهتر مي‌داني، آن سال‌ها جادوگري نمي‌دانستم.

  
سایه ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٤ امرداد ،۱۳۸٦

نامه

” هر شام نامه‌اي براي تو مي‌نويسم

و هر صبح به يكي نشاني خيالي مي‌فرستم.

از كجا كه يكيشان نشاني تو نباشد.

...

چندان نامه‌هاي بي‌نشان براي تو نوشتم

كه امروز يكي براي خودم رسيد 

نامه‌اي ناشناس با هرآنچه گفتني كه من براي تو داشتم 

اين نامه‌اي از توست؟ يا نامه‌اي از خودم، بي‌نشان براي تو.“

ح.امجد

  
سایه ; ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ امرداد ،۱۳۸٦

+


فید منتخب من