اگر بهار آمد، برای من هم کاموا بیاور*

شب‌های بلند پاییز و زمستان را بافتم تا حواس ببازم. آرام و بی‌صدا، کنج گرمی، نخ پیچیده دور انگشت را تاب دادم که با زیرها همراهی کند و به کندی با روها راه بیاید. زیر و رو دارد روزها...

به‌هم بافتن خوب است، خیال بافتن حتی. حواس آدم را پرت می‌کند روی کلاف‌‌های رنگی، رج‌های زیر و رو و دانه‌هایی که از این سو به آن سو بازیگوشی می‌کنند؛ خاطره‌های شیرینی که می‌آیند و می‌روند. غمی که لای رشته‌ها به هیأت پوششی گرم‌ بالا می‌آید، دل‌آشوبه‌ای که روی راه‌های رنگی تاب می‌خورد، آدم را دور می‌کند از بی‌لبخندی روزها. دلگرم که نه، اما نوک انگشتان یخ‌کرده را تسکین می‌دهد.

شکافتن ساده‌ترین است، رج‌به‌رج؛ اما دل‌آزار. غمی که در زیر پنهانش کرده بودی رو می‌شود وقت شکافتن. کلاف‌های رنگی خیال، گلوله‌هایی می‌شوند بی‌قواره که نشانه‌ات می‌گیرند.

خیال‌ها و رؤیاها و روزها و دروغ‌ها را شکافتم رج‌به‌رج با درد. گوشه‌ی اتاق پر شده از گلوله‌هایی که برای نشانه‌ گرفتن قامت من زیادی‌ بزرگند.

 *عنوان برگرفته از نام کتاب «بهار، برایم کاموا بیاور»

  
نویسنده : سایه ; ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ بهمن ،۱۳٩٠
تگ ها :

مرد اگر بودم ...

«مرد اگر بودم

نبودنت را غروب‌های زمستان

در قهوه‌خانه‌ی دوری سیگار می‌کشیدم.

نبودنت

دود می‌شد

و می‌نشست روی بخار شیشه‌های قهوه‌خانه.

بعد

تکیه می‌دادم به صندلی

چشم‌هایم را می‌بستم

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می‌کردم

تا بیشتر از یادم بروی

 

نامرد اگر بودم

نبودنت را  تا حالا باید

فراموش کرده باشم

 مرد نیستم اما

نامرد هم نیستم

 زنم

 و نبودنت

پیرهنم شده است .»

رویا شاه حسین‌زاده

  
نویسنده : سایه ; ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۱ بهمن ،۱۳٩٠
تگ ها :