سروهای بی‌سایه

«زمان بر مدار ساعتی
      که ثانیه‌هایش را
      با سایه‌ی سروها می‌سنجد‌،
                             در گذرست.
پلک
     بر هم که بگذاری،
مرا
به بی‌خورشیدترین اقلیم جهان
                      پرتاب می‌کنی‌،
به سرزمین رویاهای تیره
                 و سروهای سوخته..

در همان ثانیه‌های تاریک‌ست
     که یکدیگر را گم می‌کنیم.
من و تو
     از تبار رنجیم‌،
از جنس تنهایی انسان.
روی از من برمتاب!
تاوان یک لحظه تاریک چشمی،
دریا دریا
               اندوه و بیزاری‌ست.»

روح‌اله پیریائی- ماندگار تیر 1390

  
سایه ; ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۸ تیر ،۱۳٩٠

+


فید منتخب من