يك شعر

«... مرا نهراسان

كه من بارها و هزاران بار

بي‌شاهد و شناسنامه 

                       از شادي‌هاي كوچكم جدا شده‌ام

كه بارها و بارها بي‌نام و نشان

اسناد تنهايي خويش را امضا كرده‌ام 

                       بي‌جوهر و مركبي

من چيزي براي هراس ندارم

وقتي رد پاهاي تو تا اتاق اضطراب من امتداد مي‌يابد

كسي كه از دلاشوبه‌ي ظلمت مي‌هراساني

گيس‌بريده‌اي است كه سهمش از عبور فصل‌ها 

                         تنها هاشورهاي درهم و سياه است

زني كه ديروز در گوش چكاوك گفت: 

                         من عاشقم.»  

بخشي از شعر صبا واصفي – مجله زنان – مرداد 1386

/ 13 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
لوتوس

که بارها و بارها بی نام و نشان اسناد تنهایی خویش را امضا کرده ام ....... بی نظیره!!!معرکه است.. تو همیشه انتخابت دلنشینه..همیشه.....

لوتوس

سایه عزیز.. به این یادداشتت لینک دادم

لوتوس

مرسی سایه جان....اگر برام بفرستی خیلی لطف میکنی... هر وقت که فرصتش بود....

لوتوس

email paein ye i kam dasht,,in yeki doroste

آونگ خاطره های ما

نوشته ها و انتخاب هات قشنگه

زنده با خاطرات

لذت بردم.ممنون سايه جان!

حسين

سلام.. حيف که اهل چاپلوسی نيستم!. من از اين شعر لذت نبردم!.

داريوش ربيعی

سندی برای تنهايی نيست وقتی قلمی برای امضا داشته باشی

هديه

بينهايت زيبا بود