آغازی ديگر

« همه آواز عابري غريب مي‌شوم<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

  كه مي‌گذرد

     از تاريكناي كوچه‌ات

        رؤيايي مي‌شوم

                 سيال و گريزان

                         تا بر خواب تو

                                گذاري كنم

كبوتري مي‌شوم

      بي‌آشيان

        چون شنيده‌ام دستان تو

           پناهگاه مرغان بي‌آشيان است.»

 

حميد امجد

/ 1 نظر / 6 بازدید
حميد

نوشت: «پرنده که باشی / آسمان که نباشد / نمی‌دانم دردم را می‌فهمی يا نه؟ / وقتی که از گريستن لبريزی / و مرد بودنت دستگيره‌ای که نمی‌گردد ... / نمی‌دانم دردم را می‌فهمی يا نه؟ / پرنده که باشی / آسمان که نباشد / دردم را می‌فهمی / اگر مرد باشی ....»