سروهای بی‌سایه

«زمان بر مدار ساعتی
      که ثانیه‌هایش را
      با سایه‌ی سروها می‌سنجد‌،
                             در گذرست.
پلک
     بر هم که بگذاری،
مرا
به بی‌خورشیدترین اقلیم جهان
                      پرتاب می‌کنی‌،
به سرزمین رویاهای تیره
                 و سروهای سوخته..

در همان ثانیه‌های تاریک‌ست
     که یکدیگر را گم می‌کنیم.
من و تو
     از تبار رنجیم‌،
از جنس تنهایی انسان.
روی از من برمتاب!
تاوان یک لحظه تاریک چشمی،
دریا دریا
               اندوه و بیزاری‌ست.»

روح‌اله پیریائی- ماندگار تیر 1390

/ 2 نظر / 21 بازدید
محمد

سلام وبلاگ برنامه نیمروز افتتاح شده به ما سر بزنید و مطالب و موضوعات دلخواه خود را بگویید!

مستانه

فکر نکنم پستی باشه که نوشته باشید و من چند بار نخونده باشمش نوشته های خودتون و بیشتر دوست دارم کاش مثل سالهای اول تند تر مینوشتید سایه